เล็กๆ น้อยๆ

ฉันเดินมาเก็บฝันในโลกสวยด้วยใจเริงร่า
ฉันพบ ดอกไม้ ดอกไม้
เป็นดอกไม้สวยซึ้งในใจฉัน

ฉันรัก..

ฉันพบผีเสื้อตัวหลากสี
ปีกน้อยๆ ช่างน่ารัก

ฉันยิ้ม..

ฉันพบแมลงตัวหนึ่ง
เกาะอยู่ที่ก้านไม้ดอก
ฉันไม่รู้จักชื่อ
แต่ฉันคิดว่ามันคงไม่ทำให้โลกเลวร้ายจนเกินไป

ฉันอยากให้มันมีอยู่..

ฉันมองเห็นมูลดิน,- ปฏิมากรรมจากไส้เดือน
เป็นเนื้อดินนวลนิ่ม สละสลวยด้วยรูปทรง

ฉันนึกชื่นชม..

ฉันเห็นเมล็ดพันธุ์พืชเล็กๆ
นอนอบอยู่บนผืนดินชุ่มชื่น

ฉันอาจหวังให้ธรรมชาติ
เป็นเช่นนี้ตลอดไป
..


มนี มนา

เธอคือผู้รู้

ตารา สาระ


เมื่อเธอเข้าห้องสมุด
เธอรู้ว่านี้คือห้องสมุด
เธอส่ายตามองหนังสือ
เลือก...หยิบ...อ่านบางข้อความบนปก
เปิดดูบางหน้า
แล้วหาที่นั่ง...,
เพียงเธออ่านด้วยชีวิตปัจจุบัน
คือ ต ร ะ ห นั ก รู้
เธอคือ ผู้ รู้
เธอจักรักหนังสือ
รักชีวิต รักโลก- ทุกสิ่ง
และเธอจักรู้ว่า
ควรถนุถนอม “ความมีอยู่” ได้อย่างไร

เอนกายสักตื่น.. คลื่นทะเลจะเห่กล่อม

โหมน้ำทะเล กวาดซัด กระทบน้ำเป็นคลื่นเกลียว
ลากน้ำทะเลอีกนั้น รื่นกลับอยู่รับเรียว ทะเลกล่อม
ฟ้าโอบฟ้า โอบเวิ้งน้ำ ทะเลหวังอยู่ยุบย่อม
ลมหุ้มห้อมลอมน้ำฟ้า ทะเลใจ

ฟ้า พายุ ทะเลคลั่ง หวั่นในห้วงน้ำ
ถะถั่ง ณ ยาม ลุล่วงทะเลละไม
น้ำก็ท้นก็ท่วม ขับไส
อุ่นละมุนทะเล เห่กลับไปมา

นี่แหละ ทะเล ! โหมและเห่,-ทะเลคือโลก
เห่กล่อมรักกล่อมโศก วิญญาณ์
โหยหายในทะเล ในห่วงหา
ทะเลก็เห่พา ให้เห็นในทะเล

เอนกายสักตื่นเถิดชีวิต
นั่งมองทะเล ใช่เพียงวิปริตจักกล่อมเห่
แท้แล้วชีวิตนั้นดังฝันในสัพเพ
ทะลักคลื่น คืนวันหันเห.. ทะเลจะเห่กล่อม



“บุหลันกัลยา”
5กันย์.50

ฟังเสียง>> เอนกายสักตื่น.. คลื่นทะเลจะเห่กล่อม